forex trading logo

Εκπαιδευτήρια

Οι μαθητές

ανιχνεύουν

τις έννοιες:

ηγεσία

μοναδικότητα 

πολλαπλοί τύποι νοημοσύνης

Το Παραμύθι της Νίκης | Εκτύπωση |
Συντάχθηκε απο τον/την Δημητρακοπούλου Νίκη   

Γειά σας, με λένε Νίκη και θέλω να σας πω ένα παραμύθι.  Σας παρακαλώ να το διαβάσετε με προσοχή, γιατί καμιά φορά τα παραμύθια δεν είναι και τόσο…. παραμύθια.

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε στην Αμερική ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Άλεξ.  Η Άλεξ ζούσε με τη μητέρα της και είχε μια μεγάλη αγάπη, την μουσική.  Κοιμόταν και ξυπνούσε μ’ ένα τραγούδι στα χείλη και ονειρευόταν να γίνει μουσικός ή τραγουδίστρια. 

Η μητέρα της, όμως, μισούσε τη μουσική.   Πίεζε την Άλεξ να πάει στο πανεπιστήμιο και να σπουδάσει δικηγόρος.  Στην ουσία της το επέβαλε. 

Τα χρόνια κυλούσαν και η Άλεξ είχε γίνει πια 16 χρονών.  Ετοιμαζόταν να δώσει εξετάσεις, αλλά στην πραγματικότητα ήταν δυστυχισμένη.  Η μουσική δεν είχε πάψει ποτέ να είναι μέσα στην καρδιά της.  Κάποια μέρα,  άκουσε από το ανοιχτό παράθυρο του δωματίου της, δυο μικρά παιδάκια να παίζουν και να τραγουδούν το αγαπημένο της παιδικό τραγούδι.  Άρχισε κι εκείνη να το τραγουδά.  Η φωνή της ήταν υπέροχη.  Η μητέρα της, που στην αρχή έγινε έξαλλη, ακούγοντας τη φωνή της Άλεξ, δάκρυσε.  Θυμήθηκε τότε ένα άλλο κοριτσάκι, που είχε την ίδια αγάπη για την μουσική, αλλά λόγω και της δικής του μητέρας είχε ξεχάσει αυτή την αγάπη.  Με δάκρυα στα μάτια αγκάλιασε την Άλεξ και άρχισαν να τραγουδούν μαζί.  Αργότερα εξήγησε στην Άλεξ, ότι η γιαγιά της ήταν μεγάλη σοπράνο και επειδή η φωνή της κόρης της, της μητέρας της Άλεξ δηλαδή, δεν ήταν αντάξια της δικής της δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να ακολουθήσει τη ΜΕΓΑΛΗ καριέρα της ΜΕΓΑΛΗΣ σοπράνο.  Η μικρή θα έπρεπε να διαπρέψει σε άλλο κλάδο κι αυτός θα ήταν η ιατρική.  Αυτό αποφάσισε η μητέρα για την κόρη.  Αυτό ήταν το όνειρο της μητέρας για το παιδί της.

Η Αλεξ, όμως, ήταν προφανές ότι είχε κληρονομήσει τη φωνή της γιαγιάς της.  Ακόμα κι αν δεν ήταν έτσι, εκείνη την ημέρα, μητέρα και κόρη πήραν μια μεγάλη απόφαση.  Η Άλεξ θα σπούδαζε μουσική και θα κυνηγούσε το όνειρό της.  Η μητέρα είπε στην Άλεξ:

{«Παιδί μου εύχομαι να μην αναγκαστείς ποτέ πια να προσποιηθείς.  Σε απαλλάσσω ως μητέρα από την υποχρέωση να αποδείξεις οτιδήποτε σε οποιονδήποτε.  Όποτε νιώθεις ευτυχισμένη, μη με κοιτάς με ευγνωμοσύνη, όπως τώρα.  Η ευτυχία είναι ανθρώπινο και αναφαίρετο δικαίωμά σου.  Πρέπει πάντα να μπαίνουμε στη θέση των άλλων, να βλέπουμε τον κόσμο με τα δικά τους μάτια και να αγωνιζόμαστε για το δικό τους δίκιο.  Κυνήγησε το όνειρό σου, παιδί μου.  Πάλεψε γι’ αυτό.  Είναι η μοναδική σου υποχρέωση»}.

 

Πηγές:

{«Κυρίες μου, Καλά Χριστούγεννα»}, 

Χρήστος Χωμενίδης, Περιοδικό ΒΗΜΑ ΜΕΝ, Ιανουάριος 2011

 

Ώρα




Με την υποστήριξη του Joomla!. Designed by: channel no.5 ssi Valid XHTML and CSS.